Në Paris mund të fillosh të dashurosh nga e para.
Edhe ata që të lënduan, edhe ata që i lëndove.
Edhe fantazmat që nuk morën kurrë fytyrë,
Edhe ata që, prej dritës, një ditë do të vijnë.

Në Paris, Zhan Valzhanët e njohin njëri-tjetrin.
E shkuara nuk është kurrë e shkuar,
Dhe as e tashmja – e tashme.

Qyteti është i pakohë, aq sa
U lejon të gjallëve të flasin me të vdekurit në të njëjtën kafene,
U jep dështakëve një shans për të fituar,
Teksa, në përpjekje për të rishpikur veten,
Gjejnë një rrugë tjetër për ta rikrijuar atë.

Në Paris mund të duash edhe për kohët kur nuk munde të doje.
Të kuptosh pse të çmendurit quhen ëndërrimtarë.
Të kuptosh se asnjë formë e vetes që endet në çdo qytet tjetër
Nuk i ngjan asaj vetes që në Paris të pret.

Dhe në fund, në Paris, asnjëherë nuk e ndan dot
Nëse je një lule… apo piktori i saj.
Thjesht e di që ai qytet të njeh
Më mirë se sa ti veten tënde.
Dhe të pranon.