Rruga e shkurtër të nxjerr më gjatë, por të jep edhe më shumë mundësi për t’u ndeshur me gjëra, njerëz, etj. Mbrëmë tentova të bëj një rrugë të shkurtër për diku. Hyra në një lagje që, edhe pse e dija sa afër ishte me rrugët që njihja, më kalli datën. Ca sepse nuk dija ku po ecja, ca sepse nuk ka drita për qamet në asnjë lagje të Tiranës.
Ndalova dhe pyeta një grua. Ajo nuk dinte të më orientonte, por thirri dikë. Mendova se po vinte i biri. Në fakt erdhi një burre, dhe gruaja i tha: “O lali, ndihmoje pak këtë gocë të dalë, se është ngatërruar. Ja hyp në makinë dhe nxire në rrugën kryesore.”
Unë me siguri do kem bërë ndonjë fytyrë mosbesuese, sepse burri, që sapo u bë gati të hapte derën e makinës time, ndaloi dhe më priti të përgjigjesha. “Nuk është nevoja ta mundoj,” i thashë, “mjafton të më thotë drejtimin.”
Ai më tregoi fundin e rrugës dhe më tha të kthehesha mbrapsht. Iku para meje në këmbë, ndërsa unë ndalova sërish te gruaja. Ajo më tha: “Mos ki merak, është im shoq. Do të të shoqërojë me makinë.” I thashë faleminderit dhe ika.
Burri më bëri shenjë të prisja dhe nxori makinën nga parkimi. Eci para meje dhe më nxori në rrugën kryesore. Ndaloi makinën, priti që të dilja paralel dhe më pyeti nëse isha e qartë. I thashë faleminderit dhe u largova.
U ndjeva e turpëruar për fytyrën time plot mosbesim. Mendova për atë njeri të panjohur që lëvizi makinën për mua dhe mendoja se pas kësaj, kushedi sa herë ai do t’i binte rrotull lagjes së mbingarkuar për të gjetur një parkim të ri.
