Kam lexuar çdo letër
Që nuk ma ke dërguar kurrë…
Kam ndenjur gjatë mbi çdo fjalë.
Në pamundësitë e jetës kam mësuar
Se nuk kisha rrugë tjetër përveç se të lexoj heshtjen.
Të lexoj frymëmarrjen e thellë…
Nuk jam ngatërruar kurrë tek kuptimet e fjalëve
Krejt njësoj si nuk ngatërroj rrugën që kam kohë pa e bërë
Nëse ndalem dhe pyes ndonjë patrullë policie,
e bëj sa për argëtim, që të ndihen të dobishëm.
Kam hapur për çdo ditë kutinë postare
Kam nxjerr jashtë me grushta ajrin e shtypur
Dhe e kam hapur mbi krevat, për të bërë mozaik.
Kam lexuar çdo letër të pashkruar, brënda atyre që shkrove,
e kam bërë me kujdes pa të lënduar,
krejt njësoj si dikush që sillet me delikatesë
me një bombë që i kanë rrasur ndër duar.
Herë herë i kam lënë letrat mbi krevat
Në pritje se si do sillen kur bëhem shpërfillëse,
në ato herë e kam gjetur shtratin e lagur
ndërsa letrat kanë ikur…