Ajo vajzë që flokët i thurte gërshet
me erën,
e në vend të fjongove varte livando.

Nuk është më.
As era s’e mori,
as livando nuk mbiu dikund tjetër.

Ajo vajzë që udhëtoi mbi krahët
e iluzioneve,
e gremisi një ditë veten në humnerë,
siç bëjnë të gjithë ata
që të lirë patën lindur
dhe që të lirë duan të mbesin.

Flokët prej ere
një ditë bëhen zilka kujtese.
E livandot çelin mbi tokën djerrë.