Është një grua trupvogël, poshtë ballkonit tim. Ia njoh prej vitesh fytyrën. Është pastruese. Gjithë-gjithë mund të peshojë 20 kilogramë. Nuk e di nëse cigarja i peshon ndopak, por atë nuk e ndan nga buza. E shoh dhe i buzëqesh gjithmonë, kur jam në rrugë në orët e vona.

Ndonjëherë shkëmbejmë ndonjë fjalë. Herë-herë e shoh nga dritarja, shkul ca shkurre dhe bën një fshesë me to, kur fshesa e saj, nga një shkurre tjetër, është tretur fare. Ndonjëherë e drejton sa mundet kurrizin e kërrusur dhe e sheh në heshtje dikë që ia hedh plehrat para këmbëve.

Çdo natë, ajo nuk e njeh natën! Nata e saj është orar pune. Meriton një bust prej bronzi ajo grua; busti që unë i kam ngritur brenda zemrës sime nuk është i dukshëm për të gjithë…