Në këtë kohë të vitit,
kërkoj gjithmonë një këngë
që më flet me zë shpirti,
premtime dashurie.

Në këtë stinë, çdo re në qiell
ka nga një mesazh të koduar,
ka pezull lot malli.

Në këtë stinë ti më dërgon të gjallë e të vdekur,
dhe unë, të gjallë e të vdekur,
të dërgoj pranë.

Në këtë stinë, kur fishkëllen e lëngon nëntori,
një e shkuar bëhet e ardhme,
dhe e tashmja ngrin.

Unë, si unë, që peshkoj në qiell,
me një rrjet fëmijësh yje që bien.

Sa larg shkon mendimi,
sa shpues është ajri.

Diku atje ku mendja mbërrin,
por trupi kurrë — këndohet një këngë.

Një këngë magjike dhe e vjetër,
që pret të kompozohet.

Shpirti di më shumë sesa kujtesa na mban,
në atë bosh, nëntori qan.