Një ditë, një burrë dhe një grua mbi të 75-at, duke ecur ngadalë me çapin e saj, hynë në parukerinë që unë frekuentoj. Burri e orientonte me kujdes gruan e tij që të ngjiste shkallët.

Kur hynë brenda, ai u përshëndet me vajzat dhe u tha:

“A mund t’ia lyeni flokët gruas sime dhe ta depiloni? Gruaja ime nuk sheh dhe nuk dëgjon më, por dua të jetë e bukur.”

Burri kërkoi ta shoqëronte në dhomën e depilimit. Kur mbaruan dhe zbritën shkallët, vajzave u mbushën sytë me lot. “Na erdhi për të qarë,” më tha Jona.

Disa ditë më vonë, ai u kthye sërish në parukeri. Këtë herë për të thënë se gruaja e tij kishte zënë shtratin dhe nuk ngrihej më. Vajzat ishin gati të shkonin ta lyenin në shtëpi, me gjithë fuqinë e zemrës do ta bënin. Por burri u tha se ai tashmë e lante çdo ditë me napa dhe lyerja do të ishte e pamundur.

Megjithatë, ai kërkonte një zgjidhje tjetër për flokët e saj, edhe pse ajo prej kohësh nuk ndalonte më para pasqyrës.

Vajzat i sugjeruan një spray që nuk ka nevojë për shpëlarje. Dhe ashtu bëri.

M’u kujtua një histori tjetër. Një burrë që vizitonte çdo ditë gruan e tij me Alzheimer. Kur personeli mjekësor e pyeti pse vinte çdo ditë, kur ajo nuk e dinte më kush ishte ai, ai u përgjigj:

“Por unë e di kush është ajo për mua.”

Të dashura gra dhe vajza, u plakshi pranë një burri të tillë.