Në fund të zemrës
Atje ku drita kurrë nuk pati hyrë,

Kam një ngastër toke të ngurtë,
Ku nuk bie shi, ku nuk del dielli,
Ku rriten pemë të egra.

Atë tokë e kam plot me fantazma,
Me zëra të panjohur,
Me të ardhme të pambërritura ende.

Atë tokë, prej gruaje të egër,
Nuk do ta mbjell kurrë me ëndrra,
Edhe gjithë pemët e egra nuk do t’i pres,

Se më duhet ai pyll
Për t’u fshehur
Atëherë kur vetes i iki.

Unë i kam shkruar të gjitha legjendat,
E pastaj këmbëzbathur kam ecur brenda tyre.

Herë herë kam qenë jehona,
Herë të tjera me flokët e mpleksura me lëkustrat.

Kam ngritur harkun për të qëlluar
Atë që vjen nga drita, por dritë nuk u bë.

Atë tokë të shkretë, varrosur brenda meje,
E kam të shenjtë.

Ka më shumë kuptim
Se gjithë bota e qytetëruar
Që lirinë ta jep me masë;
Dhe lirinë s’ta fal kurrë.

Kushedi sa e sa herë në atë tokë të shkretë
E kam gjetur veten, pas çdo arratie,
Një fëmijë lakuriq që ngrohet poshtë gëzofit të një ulkonje.