Mbrëmë, ndërsa po ndiqnim festivalin, im bir më tha qetë:— Më pihet ujë.

— Nuk kam ku të gjej ujë tani, — i thashë.

— Pse nuk bleve tek ajo gruaja që shiste jashtë hyrjes, atje ku treguam biletat?

Për fat nisën reklamat. Dola me të në një “mision” të vogël për të gjetur ndonjë nga gocat e sallës. Sa po i afrohesha njërës, ajo u zhduk mes rreshtave.

— Prit edhe pak, Bled…

Në atë moment, një burrë i ulur në rreshtin e parë u kthye nga unë dhe tha me shumë qetësi:

— Do të të gjej unë një ujë. Më prit.

U ngrit dhe shkoi drejt skenës. U zhduk diku pas kuintave dhe, pas pak, u kthye me një shishe uji të pahapur.

— Më shpëtove, — i thashë.

Më përshëndeti lehtë dhe u ul sërish në vendin e tij. Mori gjithë mirënjohjen time. Dukej sikur nuk ishte as i vërtetë, sepse ndonjëherë e vërteta ka nevojë për një Konstandin që të sjellë Doruntinën.

Festivali më pëlqen dhe nuk do të merrem pothuaj fare me mungesat që mund të ishin bërë mesazhe. Ama një moment nuk e lë dot pa e thënë se më shqetësoi më shumë sesa një këngë e dobët apo një fitues me mik (Alis më pëlqeu që fitoi).

Një inskenim, për shijet e mia i sforcuar e pa humor: një personazh gjysmë i zhveshur del në skenë, një tjetër e ndjek, disa batuta për martesë… Deri këtu në rregull. Një gram humor apo një gram përpjekje gjithmonë vlejnë. Por kthimi pak më vonë i prezantuesve për të sqaruar se gjithçka ishte e inskenuar m’u duk më fyes se vetë skena. Publiku nuk ka nevojë për shpjegime si fëmijë. Ka nevojë për respekt.

Sepse ka më shumë në këtë popull që mendojnë si Winston Churchill kur thoshte:

“Qentë na shohin si zotërinj, macet na shohin si shërbëtorë, ndërsa derrat na shohin si të barabartë.”

Dhe unë dua të besoj se, pavarësisht gjithçkaje, publiku e njeh gjuhën e humorit.

Si ai burri i panjohur që u ngrit për t’i sjellë ujë djalit tim e që njeh si kushdo tjetër gjuhën universale të dashurisë.