Ndonjëherë, në mëngjeset e hershme, pi diku një kafe. Në fillim kisha fiksuar një zoteri në moshë, të gjatë si jatagan dhe me fytyrë të zbehtë. Më dukej sikur mund të jepte frymë nga sekonda në sekondë. Por zoteria kishte një zë të fortë e shpues – zë i një njeriu që i njeh vlerat vetes.
Sot, një burrë i heshtur kaloi para lokalit, dhe gjyshi – si e quaj unë këtë zoteri – i foli: “Hajde, ulu dhe pi një kafe.” Më nguli sytë dhe priti. Gjyshi i foli kamarierit të sillte një kafe. Kamarieri e shërbeu në një gotë letre. Burri u ndal dhe u ul, ashtu i pazëshëm, në një tavolinë tjetër. Burri u ul me shpinen nga rruga, më pa dhe, për sa kohë që qëndroi aty, vazhdoi të shikonte në drejtimin tim – ndoshta isha transparente për sytë e tij. Por përtej meje, kushedi çfarë shihte.
E piu kafen me dy gëllenjka, u ngrit dhe iku, pa e parë fare gjyshin. M’u kujtua menjëherë zakon i atyre kafeneve ku njerëzit paguajnë për dikë që nuk mund ta blejë vetë kafen. E pyeta kamarierin për burrin dhe për gjyshin. “Do ta paguaj gjyshi,” tha ai, pastaj shtoi se burri që iku vinte herë pas here në lokal. Ashtu i çuditshëm. I heshtur. I humbur. Shumë larg.
Gjyshi jo. Elegant dhe njerëzor, krejt tokësor, dhe askund nuk ngjante me burrin me vështrimin fluturak.
